Leven op het ritme van de natuur
Deze zomer stapte ik op een zeilboot.
Niet zomaar.
Want eerlijk? Ik vond het eng.
De afstand tussen kade en boot was groot. En diep.
Toen ik zag hoe ik moest overstappen, sloeg mijn hart op hol. Mijn spieren spanden zich op.
Elke vezel in mijn lijf wilde weg.
Een deel van mij was bang.
Het kostte me moeite om toe te geven dat ik dit niet alleen kon.
Dat ik me moest toevertrouwen aan helpende handen.
Niet alleen om aan boord te komen, maar ook om te zeilen.
Ik moest controle loslaten.
Me overgeven aan iets wat ik niet kon sturen.
Het onbekende. De wind. Het water. De natuur.
Eenmaal op de boot ebde de angst weg.
Wat volgde was een leerrijke ervaring.
Niet alleen omdat ik letterlijk uit mijn comfortzone stapte, maar omdat ik iets herkende.
Een ritme. Een waarheid.
Geen wind, geen vooruitgang
Soms lag de boot stil.
Geen wind. Geen beweging.
En dus: wachten.
Niet duwen. Niet forceren.
Gewoon zijn.
Veel wind, veel spanning
Op andere momenten was er té veel wind.
De boot hing schuin. Alles bewoog.
Mijn lijf spande zich op. Mijn hoofd zocht controle.
Maar de natuur vroeg iets anders:
Aanwezig zijn. Meebewegen. Vertrouwen.
Het ritme van de natuur
Zeilen leerde me wat ik in mijn praktijk vaak benoem:
Leven in het ritme van de natuur.
Niet sneller willen gaan dan het leven zelf.
Niet vechten tegen wat is.
Maar luisteren. Voelen. Meebewegen.
De natuur kent geen haast.
Ze leeft in cycli. Eb en vloed. Stilte en storm.
En als wij ons durven afstemmen op dat ritme,
ontstaat er iets bijzonders.
Thuiskomen in het moment
Op die boot kwam ik mezelf tegen.
Mijn angst. Mijn ongeduld. Mijn drang naar controle.
Maar ik vond ook iets anders:
Mijn adem. Mijn lijf. Mijn aanwezigheid.
En dat bracht rust.
Niet omdat alles perfect liep,
maar omdat ik kon zijn met wat er was.
In mijn praktijk werk ik met mensen die verlangen naar die rust.
Die willen leven in afstemming.
Die voelen dat het anders mag; zachter, echter, natuurlijker.
Voel je welkom als je ook wil zeilen met het leven, niet ertegen.