Van spanning naar ademruimte

Ze komt binnen. Begin zestig, net met vervroegd pensioen. In theorie: tijd en ruimte om te ontspannen. Maar haar hoofd is vol angsten, herinneringen, zorgen. Ze schuift op het puntje van de zetel. Haar lichaam gespannen. Haar adem kort. Rust lijkt onbereikbaar.

Ik nodig haar uit om te landen. Een eenvoudige oefening, zacht en gedragen. Een uitnodiging om te voelen: hier mag je zijn.
Beetje bij beetje voel ik haar verzachten. Haar lichaam begint te ontdooien.

Na slechts tien minuten komt ze bij een grote stilte. Een stilte die niet leeg voelt, maar zacht en dragend. Een stilte die haar draagt als een bedding van adem. Niet leeg, maar vol ruimte.

In die stilte ontstaat inzicht. Ze ziet helderder wat haar werkelijk bezwaart.
Samen zoeken we naar haar eerste stap richting verandering.
We brengen dit mee in een ademsessie.

Ademen blijkt moeilijk. Haar lichaam houdt vast.
Maar met klank, beweging en een andere houding ontdekt ze dat er meer ademruimte mogelijk is.
Ze ervaart hoe de adem kan openen, hoe stilte en ruimte haar dragen.

Aan het einde van de sessie voelt ze zich lichter.
Vooral hoopvol.

Hoopvol dat ze kan leren hoe adem haar een warmer, flexibeler en rustiger leven kan brengen.

Soms ligt stilte dichterbij dan we denken. In een adem, in een zachte oefening, in een moment van aanwezigheid.

Misschien is dit ook jouw moment om adem te laten spreken. Ik loop graag een stukje met je mee.